.  

نوکری شهدای طلائیه روزیم شدچون تاحالا

طلائیه نرفته بودم حس آنچنانی نسبت

به آن نداشتم جزهمان مباحث سخنرانی

اقای مهدوی بیات که می فرمایند:

طلائیه عجب طلائیه....

خلاصه اینکه راهی شدیم وراهی شدن

همان و دل گنه کارمان رابردن نیز

همان.

شایداین حرفی که برزبان گنه کاربنده

حقیرجاری می شوددرست نباشد

اماباورکنیدطلائیه یک چیزدیگس.

یک بهشت دیگس.

یک طلای دیگس.

عیارش خیلی خیلی بالاس.

چی بگم که قادربه توصیفش نیستم

اماهیچ وقت زیارت عاشورای اونجااازیادم

نمیره.

قران خوندن ها و دعای عهدهای اونجاهم.

شوخی های بچه هاهم.

خاک سه راه شهادتش.

شهدای گمنامش.

خاطراتی که مسئول تفحص

مستقردراونجابرامون تعریف میکرد

که همش روضه بودهم.

خداحافظی ازاونجاهم.

بازگشت دوباره به شهرهم.

حالا دارم می فهمم شهداچرادل ازجبهه

نمیکندند.